నేను శక్తిని అడిగాను - భగవంతుడు నాకు కష్టాన్ని ఇచ్చి శక్తిని పొందమన్నాడు.
నేను సంపదను అడిగాను - భగవంతుడు నాకు మట్టిని ఇచ్చి బంగారం చేసుకోమన్నాడు.
నేను ధైర్యాన్ని అడిగాను - భగవంతుడు నాకు ప్రమాదాలు ఇచ్చి ధైర్యం వహించమన్నాడు.
నేను వరాలు అడిగాను - భగవంతుడు నాకు అవకాశాలు ఇచ్చాడు.
నేను ఆయన ప్రేమను అడిగాను- భగవంతుడు ఆపదల్లో ఉన్నవారి చెంతకు నన్ను పంపించాడు.
నేను జ్ఞానాన్ని అడిగాను - భగవంతుడు నాకు సమస్యల్ని ఇచ్చి పరిష్కరించమన్నాడు.
నేను పురోగతి అడిగాను - భగవంతుడు నాకు అవరోధాలు కల్పించి సాధించమన్నాడు.
నేను లోకానికి మంచి చెయ్యాలని అడిగాను - భగవంతుడు ఇబ్బందులు కల్పించి అధిగమించమన్నాడు.
నేను ఆయన్ను మరువకూడదు అని అడిగాను - భగవంతుడు భాధలు ఇచ్చి ఆయన్ను గుర్తుంచుకోమన్నాడు.
నేను పాపాలు క్షమించమని అడిగాను - భగవంతుడు ధ్యాన సాధన చేసుకోమన్నాడు.
అలా జీవితం లో నేను కోరుకున్నదేదీ పొందలేదు - నాకు కావలసిందే నేను పొందాను.
ఈ విధంగా జీవితంలో జరిగే ప్రతీ సంఘటననుండి నాకు అవసరమైనది పొందటం నేను నేర్చుకున్నాను. చివరకు
ఏది జరిగినా నా మంచికే అని అర్ధం చేసుకున్నాను. మీరు కూడా అర్ధం చేసుకోండి. జరిగేది అంతా మన మంచికే.
Showing posts with label ఆలోచనలు. Show all posts
Showing posts with label ఆలోచనలు. Show all posts
Wednesday, February 17, 2010
ప్రక్క వాడిలో చూడవలసినది ఏంది?
చూడవలసింది శారీరక అందం కాదు- మాటల అందం, ఆలోచనల అందం, పనుల అందం, గుణాల అందం, అలవాట్ల అందం.
చూడవలసింది బాహ్య సౌందర్యం కాదు- అంతర్ సౌందర్యం.
చూడవలసింది భోగ విషయాలు కాదు- దైవ విషయాలు.
చూడవలసింది భుక్తే కాదు- ముక్తి కూడా.
చూడవలసింది మన ఇల్లు బాగుండటం కాదు- మన మనసు బాగుండటం.
చూడవలసింది ధన వృద్ధి కాదు- జ్ఞాన వృద్ధి.
చూడవలసింది వస్తు సముపార్జన కాదు- జ్ఞాన సముపార్జన.
చూడవలసింది సంపదలు కాదు- జ్ఞాన సంపద.
చూడవలసింది రూపం కాదు- గుణం.
చూడవలసింది దేహాభిమానం కాదు- ఆత్మాభిమానం.
చూడవలసింది దేహ చింతన కాదు- దేహి చింతన.
చూడవలసింది దేహాన్ని కాదు- ఆత్మను.
చూడవలసింది శారీరక సుఖాన్ని కాదు- ఆత్మానందాన్ని.
చూడవలసింది భౌతికం కాదు- ఆధ్యాత్మికం.
చూడవలసింది బాహ్య ప్రియం కాదు- భావ ప్రియం.
చూడవలసింది సుఖకరమైనవి కాదు- శ్రేయస్కరమైనవి.
చూడవలసింది వయస్సులో వృద్ధులను కాదు- జ్ఞానం లో వృద్ధులను.
చూడవలసింది సంసార సుఖం కాదు- శాశ్వత సుఖం.
చూడవలసింది చచ్చిపుట్టే జీవితం కాదు- చావు పుట్టుకలు లేని జీవితం.
చూడవలసింది శారీరక శుద్ధి కాదు- మాటల శుద్ధి, భావ శుద్ధి.
చూడవలసింది ఏమి చేస్తున్నామో కాదు- ఎలా చేస్తున్నామో.
చూడవలసింది ఏమి మాట్లాడుతున్నామో కాదు- ఎలా మాట్లాడుతున్నామో.
చూడవలసింది ఇతరుల మెప్పు కాదు- భగవంతుని మెప్పు.
చూడవలసింది ఇతరులలో దోషాలు కాదు- మనలో దోషాలు.
చూడవలసింది మానసిక తృప్తి ని కాదు- బ్రహ్మానందాన్ని.
చూడవలసింది తానూ తరించతమే కాదు- అందరు తరించాలని.
చూడవలసింది తన సంసారం బాగుండాలని కాదు- అందరు బాగుండాలని.
చూడవలసింది శత్రు నాశనం కాదు- అంతర్ శత్రు నాశనం.
చూడవలసింది శిష్య గణాన్ని కాదు- చెప్పే బోధలు.
చూడవలసింది పేరు ప్రఖ్యాతులు కాదు- వచ్చిన పని సాధించటం.
చూడవలసింది మహత్యాలు కాదు- వారు చెప్పే బోధలు ఆచరిస్తున్నామా అని.
చూడవలసింది బాగా మాట్లాడటం కాదు- చెప్పేది ఆచరించడం.
చూడవలసింది చదువును కాదు- సంస్కారాన్ని.
చూడవలసింది కామిగా కాదు- మోక్షగామి గా.
చూడవలసింది అధికారంలో ఉన్నత స్థితిని కాదు- జ్ఞానం లో ఉన్నత స్థితిని .
చూడవలసింది పాండిత్యం కాదు- ఆత్మ జ్ఞానం.
చూడవలసింది సౌఖ్యాన్ని కాదు- ధ్యాన సాధనని
చూడవలసింది ఎంత పెద్ద సౌధం నిర్మించాడా అని కాదు- ఎంత పెద్ద జ్ఞాన సౌధం నిర్మించాడా అని.
చూడవలసింది సంపదలు పెంచుకున్నాడా అని కాదు- జ్ఞాన సంపద పెంచుకున్నాడా అని.
చూడవలసింది లేని దాన్ని కాదు- సత్యాన్ని.
చూడవలసింది శరీరాన్ని కాదు- నీ నిజ రూపాన్ని.
చూడవలసింది తాత్కాలికం కాదు- శాశ్వతం.
చూడవలసింది నశించిపోయేదాన్ని కాదు- నశింపు లేని దాన్ని.
చూడవలసింది కళ్ళకు కనబడేదాన్ని కాదు- కనబడని దాన్ని.
చూడవలసింది తాత్కాలిక సుఖాన్ని కాదు- శాశ్వత శాంతిని.
చూడవలసింది ప్రాపంచిక విషయాలు కాదు- ఆధ్యాత్మిక విషయాలు.
చూడవలసింది అతని వద్ద ఏమి వుండి అని కాదు- అతను ఏ స్థితి లో ఉన్నాడు అని.
చూడవలసింది అజ్ఞానమనే చీకటిని కాదు- జ్ఞానమనే వెలుగును.
చూడవలసింది ఉండని దాన్ని కాదు- ఉండేదాన్ని.
ఆనందించటానికీ డబ్బుతో పనేముందీ?
ప్రతి మనిషికీ ఎన్నో అవసరాలు వుంటాయి. వాటిల్లో చాలా వాటిని డబ్బుతో సమకూర్చుకోవచ్చును. కానీ అన్నీ డబ్బుతో సమకూడవు. ముఖ్యంగా ఆనందం , సంతోషం కేవలం డబ్బుతో సంపాదించలేము. కానీ చాలామంది పొరపాటు అవగాహనతో డబ్బుకు లేనిపోని ప్రాధాన్యతనిచ్చి, దాని సంపాదన కోసం తమకు అనేక రంగాల్లో వున్న ఆసక్తులను, అభిలాషలను చంపుకొని శక్తియుక్తులన్నీ కేంద్రీకరిస్తున్నారు.
ఏ రంగంలో అయినా మనం తీవ్రంగా కృషి చేస్తే ఆ రంగంలో విజయం సాధించటం సహజంగా జరిగేదే. అలా ఒకవేళ విజయం సాధించి డబ్బు సంపాదించినా ఆనందం ,తృప్తిని పొందుతారని గ్యారంటీ ఏం లేదు. అనుకున్నంత సంపాదించి దానితో అన్నిరకాల సౌకర్యాలూ సమకూర్చుకునీ కూడా పొందామనుకున్న ఆనందాన్ని ఎక్కువకాలం నిలబెట్టుకోలేరు. చాలా త్వరగానే మామూలైపోతారు. మళ్ళీ పరుగు , క్రొత్తకోరికలు తీర్చుకోవటం కోసం. ఎక్కువ సంపాదిస్తే , జీవితాన్ని మరింత సుఖమయంగా మార్చుకోవచ్చుననుకుంటారు కానీ కరెక్ట్ మాత్రం కాదు. కడుపు కాలుతున్నపుడు సంపాదించిన 10 రూపాయలకి ఇచ్చే విలువ, కడుపు నిండినతరువాత సంపాదించే ఏ పది రూపాయలకీ ఉండదు. ఇది అందరికీ అనుభవమే. అసలు ఆనందం అనేది బయట ఎక్కడో లేదు. నిజంగా ఆనందంగా వుండేవాడికి డబ్బుతోనూ, సౌకర్యాలతోనూ పనేలేదు.
ఇక్కడ ఒక చిన్న కధ.
తీరికదొరికిన కోటీశ్వరుడైన వ్యాపారి ఒకడు తీరం వెంట వెళుతున్నాడు. అక్కడ ఒక జాలరి వలను ప్రక్కనబెట్టి చెట్టుక్రింద హాయిగా రెస్ట్ తీసుకుంటున్నాడు. సంతోషంగా కూనిరాగాలు తీస్తున్నాడు.జాలరి అంత సంతోషంగా ఉండటం చూసిన వ్యాపారికి అతనితో మట్లాడాలనిపించింది.దగ్గరికి పోయి మాట కలిపాడు . వారిమధ్య సంభాషణ ఇలా సాగింది.
వ్యాపారి:ఏమోయ్ ఏ రోజేం పనిలేదా?
జాలరి :చేపలు పట్టడం , అమ్మటం అయిపోయిందండి. పని అయిపోయిందిగదాని విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాను.
వ్యాపారి: పని అయిపోవటం ఏమిటి? ఇంకా చేపలు పట్టవచ్చుకదా?
జాలరి : ఇంకాఎందుకండీ?
వ్యాపారి: ఇంకా ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించవచ్చు కదా?
జాలరి : ఇంకా సంపాదించి ఏం చేయాలండీ?
వ్యాపారి: ఏంచేయాలి అంటావేం పిచ్చివాడా? స్వంతంగా పడవ కొనుక్కోవచ్చు. ఇంకా మనుషులను పెట్టుకొని, ఇంకా ఎక్కువ చేపలు పట్టవచ్చు.ఇంకా ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించవచ్చు.
జాలరి : అప్పుడు?
వ్యాపారి: ఇల్లు కొనుక్కోవచ్చు.
జాలరి : తర్వాత?
వ్యాపారి: ఇంకా సంపాదించి, టివి, కారు, ఫ్రిజ్ వగైరా కొనుక్కోవచ్చు.
జాలరి : అప్పుడేమవుతుంది? వ్యాపారి: నువ్వు ఆనందంగా , సంతోషంగా జీవించవచ్చు.
జాలరి : అలాగా! అయితే ఇపుడు నేను చేస్తున్నదేమిటండీ? ఇపుడు నేను ఆనందంగానే వున్నాను కదా? అవన్నీ చేయకపోతే నేను సంతోషంగా వుండనని మీ ఉద్దేశ్యమా? వ్యాపారి నిర్ఘాంతపోయాడు.
మనకి ఎన్ని హంగులు, ఆర్భాటాలు, సౌకర్యాలు వున్నాయన్న దానిమీద మనసంతోషం అధారపడదు. పై కధ చదివింతర్వాత ఇదేదో అభివృధ్ధికి వ్యతిరేకం , సోమరివాళ్ళకి అనుకూలం అనుకోవచ్చు. అలా అర్ధం చేసుకోకూడదు. అభివృధ్ధి అవసరమే. కాని అది ఎవరికి? ఎంతవరకు? అనేది ఎవరికి వారు విజ్ణతతో తెలుసుకోవలసిన విషయం. అందరికీ అన్నీ అవసరం కావు. మనిషి మనిషికీ ప్రాధామ్యాలూ ,అవసరాలూ మారుతూ వుంటాయి. "ఆలశ్యం అమృతం విషం" అనిచెప్పిన పెద్దలే "నిదానమే ప్రధానం" అని కూడా చెప్పారు. రెండూ పరస్పర విరుధ్ధంగావుంటాయి. రెండూ కరెక్టే కాని ఎవరికి వారు ఏ ఏ సందర్భాల్లో వీటిని అన్వయించుకోవచ్చు అనేది వారి వారి విచక్షణని బట్టి వుంటుంది. డబ్బు సంపాదన విషయం కూడా అంతే.
అసలు మంచి సంగీతం వింటూ ఆనందించటానికీ, ప్రకృతి అందాలని ఆస్వాదించటానికీ, భార్యాపిల్లలతో సంతోషంగా గడపటానికీ, ఇష్టమైనపుస్తకం చదువుతూ ఆనందించటానికీ డబ్బుతో పనేముందీ
ఏ రంగంలో అయినా మనం తీవ్రంగా కృషి చేస్తే ఆ రంగంలో విజయం సాధించటం సహజంగా జరిగేదే. అలా ఒకవేళ విజయం సాధించి డబ్బు సంపాదించినా ఆనందం ,తృప్తిని పొందుతారని గ్యారంటీ ఏం లేదు. అనుకున్నంత సంపాదించి దానితో అన్నిరకాల సౌకర్యాలూ సమకూర్చుకునీ కూడా పొందామనుకున్న ఆనందాన్ని ఎక్కువకాలం నిలబెట్టుకోలేరు. చాలా త్వరగానే మామూలైపోతారు. మళ్ళీ పరుగు , క్రొత్తకోరికలు తీర్చుకోవటం కోసం. ఎక్కువ సంపాదిస్తే , జీవితాన్ని మరింత సుఖమయంగా మార్చుకోవచ్చుననుకుంటారు కానీ కరెక్ట్ మాత్రం కాదు. కడుపు కాలుతున్నపుడు సంపాదించిన 10 రూపాయలకి ఇచ్చే విలువ, కడుపు నిండినతరువాత సంపాదించే ఏ పది రూపాయలకీ ఉండదు. ఇది అందరికీ అనుభవమే. అసలు ఆనందం అనేది బయట ఎక్కడో లేదు. నిజంగా ఆనందంగా వుండేవాడికి డబ్బుతోనూ, సౌకర్యాలతోనూ పనేలేదు.
ఇక్కడ ఒక చిన్న కధ.
తీరికదొరికిన కోటీశ్వరుడైన వ్యాపారి ఒకడు తీరం వెంట వెళుతున్నాడు. అక్కడ ఒక జాలరి వలను ప్రక్కనబెట్టి చెట్టుక్రింద హాయిగా రెస్ట్ తీసుకుంటున్నాడు. సంతోషంగా కూనిరాగాలు తీస్తున్నాడు.జాలరి అంత సంతోషంగా ఉండటం చూసిన వ్యాపారికి అతనితో మట్లాడాలనిపించింది.దగ్గరికి పోయి మాట కలిపాడు . వారిమధ్య సంభాషణ ఇలా సాగింది.
వ్యాపారి:ఏమోయ్ ఏ రోజేం పనిలేదా?
జాలరి :చేపలు పట్టడం , అమ్మటం అయిపోయిందండి. పని అయిపోయిందిగదాని విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాను.
వ్యాపారి: పని అయిపోవటం ఏమిటి? ఇంకా చేపలు పట్టవచ్చుకదా?
జాలరి : ఇంకాఎందుకండీ?
వ్యాపారి: ఇంకా ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించవచ్చు కదా?
జాలరి : ఇంకా సంపాదించి ఏం చేయాలండీ?
వ్యాపారి: ఏంచేయాలి అంటావేం పిచ్చివాడా? స్వంతంగా పడవ కొనుక్కోవచ్చు. ఇంకా మనుషులను పెట్టుకొని, ఇంకా ఎక్కువ చేపలు పట్టవచ్చు.ఇంకా ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించవచ్చు.
జాలరి : అప్పుడు?
వ్యాపారి: ఇల్లు కొనుక్కోవచ్చు.
జాలరి : తర్వాత?
వ్యాపారి: ఇంకా సంపాదించి, టివి, కారు, ఫ్రిజ్ వగైరా కొనుక్కోవచ్చు.
జాలరి : అప్పుడేమవుతుంది? వ్యాపారి: నువ్వు ఆనందంగా , సంతోషంగా జీవించవచ్చు.
జాలరి : అలాగా! అయితే ఇపుడు నేను చేస్తున్నదేమిటండీ? ఇపుడు నేను ఆనందంగానే వున్నాను కదా? అవన్నీ చేయకపోతే నేను సంతోషంగా వుండనని మీ ఉద్దేశ్యమా? వ్యాపారి నిర్ఘాంతపోయాడు.
మనకి ఎన్ని హంగులు, ఆర్భాటాలు, సౌకర్యాలు వున్నాయన్న దానిమీద మనసంతోషం అధారపడదు. పై కధ చదివింతర్వాత ఇదేదో అభివృధ్ధికి వ్యతిరేకం , సోమరివాళ్ళకి అనుకూలం అనుకోవచ్చు. అలా అర్ధం చేసుకోకూడదు. అభివృధ్ధి అవసరమే. కాని అది ఎవరికి? ఎంతవరకు? అనేది ఎవరికి వారు విజ్ణతతో తెలుసుకోవలసిన విషయం. అందరికీ అన్నీ అవసరం కావు. మనిషి మనిషికీ ప్రాధామ్యాలూ ,అవసరాలూ మారుతూ వుంటాయి. "ఆలశ్యం అమృతం విషం" అనిచెప్పిన పెద్దలే "నిదానమే ప్రధానం" అని కూడా చెప్పారు. రెండూ పరస్పర విరుధ్ధంగావుంటాయి. రెండూ కరెక్టే కాని ఎవరికి వారు ఏ ఏ సందర్భాల్లో వీటిని అన్వయించుకోవచ్చు అనేది వారి వారి విచక్షణని బట్టి వుంటుంది. డబ్బు సంపాదన విషయం కూడా అంతే.
అసలు మంచి సంగీతం వింటూ ఆనందించటానికీ, ప్రకృతి అందాలని ఆస్వాదించటానికీ, భార్యాపిల్లలతో సంతోషంగా గడపటానికీ, ఇష్టమైనపుస్తకం చదువుతూ ఆనందించటానికీ డబ్బుతో పనేముందీ
Friday, January 8, 2010
సచిన్ టెండూల్కర్ లా ఆలోచిస్తే ఇంతటి విధ్వంసాలు జరుగుతాయా
సచిన్ టెండూల్కర్ లా ఆలోచిస్తే ఇంతటి విధ్వంసాలు జరుగుతాయా?
సచిన్ ఆట గురించి మనకు తెలుసు. క్రింది సంఘటన చూస్తే మన ప్రవర్తనతో ఎదుటివారి మనసులను ఎలా గెలుచుకోవచ్చో తెలుస్తుంది.
ఆ మధ్య ముంబాయిలో ఒక కొత్త ఇల్లు కట్టుకొన్నాడు. అతను అలా కట్టుకోవడం వలన తమ ప్రాంతంలో ఇళ్ళ ధరలు పెరిగాయని ,సచిన్ అంతటివాడు తమ మధ్యకు వస్తున్నాడని అందరూ ఆనందించారు. కాని సచిన్ ఇల్లు కట్టుకొనేప్పుడు ఎదుటివారికి కలిగే అసౌకర్యం గురించి ఎంత ఆలోచించాడంటే మనకు ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. ఆ ప్రాంతంలోని ప్రతి ఇంటి వారికీ స్వయంగా ఉత్తరాలు వ్రాశాడు. ఆ ఉత్తరం లోని విషయం ఇది.
" నేను మీ ప్రాంతములో ఇల్లు కట్టుకొంటున్నాను. అది పెద్ద ఇల్లు. ఈ ఇంటినిర్మాణమప్పుడు ఎన్నో లారీలు పగలు,రాత్రీ తిరగవలసి వస్తుంది. ఇంకా ఇంటినిర్మాణంలో బండలు పగలగొట్టవలసి వస్తుంది. చిన్నచిన్న డైనమెట్లు కూడాఅందుకు ఉపయోగించవలసి వస్తుంది. ఎవరికీ దెబ్బలు తగులకుండాఏర్పాటుచేసాము. కాని శబ్దం చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది. పగలురాత్రీ అని తేడాలేకుండా పని చేయాల్సి ఉండడం వలన మీకు చాలా అసౌకర్యంగా ఉంటుంది.నన్ను మన్నించగలరు. ఈ ప్రాంతంలోకి నేను చేరిన తర్వాత నేను మీ కాలనీఅనే కుటుంబంలో ఒక సభ్యుడను అవుతాను కదా.
ఒక కుటుంబములో ఒక కొత్త సభ్యుడు రావడం అనేది ఒక తల్లికి బిడ్డ పుట్టడంలాంటిది. తల్లి నవమాసాలూ మోసేటప్పుడు చాలా కష్టాలు పడవలసి వస్తుంది.అప్పుడే బిడ్డ రాగలడు. అలానే మీ కాలనీ అనే కుటుంబములోనికి నేను కొత్తగావస్తున్నాను కాబట్టి అందుకు మీరు కొంత కష్టం పడవలసిఉంటుంది అని తెలుపడానికి బాధపడుతున్నాను.. నన్ను మీ కుటుంబములోనికిచేర్చుకుంటారని ఆశిస్తున్నాను."
అసలు సచిన్ రావడమే తమకు ఎంతో గొప్పగా, ఆనందముగా భావించారు ఆ ప్రాంతవాసులు. ఐనా వారు ఏమీ అనలేదని సచిన్ ఊరుకోలేదు. వారి అసౌకర్యం ఊహించి ఎంత గొప్పగా వ్రాశాడో కదా.
ఇలా ఎదుటివారికి కలిగే బాధను మన విధ్వంసకారులూ (చీటికీమాటికీ ప్రభుత్వ,ప్రైవేట్ ఆస్తులను తగులబెడుతున్నవారు) తెలుసుకొంటే బాగుంటుంది కదా
Wednesday, October 28, 2009
మనుష్యులు-మనస్తత్వాలు
ఓ మనిషి ముఖకవళికలు, మాటతీరు, నడక, ఓ గంట పరిశీలిస్తే చాలు ఆ మనిషి స్వభావం ఎలాంటిదో చాలావరకు చెప్పవచ్చు. దీనికి కావలిసింది కాస్తంత పరిశీలనా దృష్టి అంతే. మనం చేసే ప్రతి పని మన వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. కూర్చునే విధానం, నిలబడే విధానం, నడిచే విధానం, కాళ్ళు చేతులు ఆడించటం, ముఖం చిట్లించటం, ముక్కు చిట్లించటం, తల గోక్కోవటం, నొసలు ముడివేయటం, చేతులమద్య ముఖం పెట్టుకోవటం, గడ్డం కింద చేయి పెట్టుకు కూర్చోవటం, తల ఓ పక్కకో, ముందుకో, వెనక్కో వేలాడేసి కూర్చోవటం, పిడికిళ్ళు బిగించుకుని కూర్చోవటం, బుగ్గమీద చూపుడు వేలు పెట్టుకోవటం, చూపుడు వేలుతో ముక్కు రుద్దుకోవటం, వాలిపోయిన భుజాలు, నిఠారు భుజాలు, ఒక పక్కకి ఒంగిపోయిన భుజాలు, గాలి పీల్చే విధానం, ఇలా మన ప్రతి పని, ప్రతి కదలిక మన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎదుటి వాళ్ళకి పట్టిస్తాయి. ఇవి మనం అందరం అసంకల్పితంగా చేసేవే.
నాకు డిగ్రీలో ఉన్నప్పటినుండి సైకాలజీ ఒక అంశంగా చదవటం మూలానగానీ ఎందుకైనా గానీ ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తులు తారసపడితే వాళ్ళని పరిశీలించటం ఒక అలవాటు అయిపోయింది. అలవాటు కాదేమో అబ్సెషన్ అనవచ్చేమో!! చాలామందికి ఈ అలవాటు ఉండే ఉంటుంది. రైల్వే స్టేషన్, బస్టాండ్, మార్కెట్, ఆసుపత్రి, ఎక్కడికి వెళ్ళినా, రైలులో ప్రయాణిస్తున్నా, బస్సులో ప్రయాణిస్తున్నా,ఏం చేస్తున్నా అదే పని. ఆ పరిశీలనలో ఎన్ని అనుభవాలో. కొంతమందిని చూడగానే ఒక విధమైన స్నేహభావం కలుగుతుంది, ఇంకొంతమందిని చూస్తే అబ్బ వీళ్ళని వీళ్ళ కుటుంబసభ్యులు ఎలా భరిస్తున్నారా అనిపిస్తుంది. రకరకాల మనుషులు, రకరకాల మనస్తత్వాలు. అందరిలోకి 60 పైబడ్డ వాళ్ళని చూడటం, వాళ్ళు జీవితం ఎలా గడుపుతున్నారో ఒక అంచనా వేయటం నాకు చాలా ఇష్టంగా వుంటుంది. అంతే కాదు వాళ్ళతో నన్ను నేను పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. మనం ఆ వయస్సు వచ్చే వరకు ఉంటే ఎలా ఉంటామా అని ఊహించుకుంటూ ఉంటాను. ముఖ్యంగా రైలు ప్రయాణంలో ఇలాంటివి ఎక్కువగా జరుగుతుంటాయి. ప్రయాణంలో ఇది ఓ మంచి కాలక్షేపం కూడా. ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తితో పరిచయం అయినప్పుడు కూడా ఎక్కువగా వాళ్ళ ప్రవర్తన మీదే దృష్టి పెడతాను. ముఖ్యంగా మొదటసారిగా ఓ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడు నాకు ఈ పరిశీలన చాలా ఉపయోగపడుతుంది. నేను చెప్పేది శ్రద్దగా వింటున్నాడా లేదా? నా కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి మాట్లాడుతున్నాడా లేదా? నాతో మాట్లేడటప్పుడు ముఖకవళికలు ఎలా ఉంటున్నాయి? ఇవన్నీ గమనిస్తూ వుంటాను---మొదటిసారితోనే అర్థం అయిపోతుంది ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి మనం మరలా వెళ్ళవచ్చా లేదా అన్నది.
ఒక్కోసారి ఎదుటి వాళ్ళ ముఖ తీరు, కళ్ళు, నడక, మాట తీరుల్ని బట్టి వాళ్ళని జంతువులతో పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. నాకు నేనుగా ఏర్పరుచుకున్న కొన్ని అన్వయాలు.
1. గంభీరమైన ముఖం, బిగుసుకున్న దవడకండరం, తీక్షణమైన చూపు, వేగవంతమైన కదలికలు, అప్రమత్తత, రాజసం ఉట్టిపడే నడక-----పులి.
2. గంభీరమైన ఆకారం, కంచు కంఠం, బద్దకంగా వుండే చూపు, భారమైన నడక, ప్రతిదానికి ఇతరుల మీద అధారపడటం---సింహం.
3. సొగసైన గంభీరమైన ఆకారం, చురుక్కుమనిపించే చూపులు, వేగవంతమైన కదలికలు, బహు అప్రమత్తత----చిరుత.
4. గంభీరమైన భారీ ఆకారం, భీకరమైన కంఠం, మంద్రమైన సొగసైన నడక----ఏనుగు.
5. ఎప్పుడూ మాట్లాడే నోరు, వేగం, విశ్వాసమైన చూపులు, తీక్షణమైన పరిశీలన---కుక్క.
6. అప్రమత్తత, తత్తరపడే అరమోడ్పు కళ్ళు, క్లుప్తమైన మాటలు, నాజూకుతనంతో కూడిన వేగం----లేడి.
7. అతి వినయం, కీచు గొంతు, దొంగచూపులు, డొంకతిరుగుడు మాటలు---నక్క.
8. చిన్న అకారం, ముట్టుకుంటే కందిపోయేటంత నాజూకుతనం, చిన్ని స్వరం---కుందేలు.
9. దొంగచూపులు, పక్క చూపులు, నిలకడ లేని మాట, కీచు గొంతు-----పిల్లి.
10. బక్కచిక్కిన అకారం, నొసలు చిట్లిస్తూ, పళ్ళికిలిస్తూ మాట్లాడటం, అనవసరమైన హావభావాల ప్రదర్శన----కోతి.
11. బుల్లి ఆకారం, అతి నాజుకుతనం, శ్రావ్యమైన గొంతు, సుతిమెత్తని నడక----చిలుక.
12. మొరటు ఆకారం, మొద్దు మాట---మొసలి.
13. లొడలొడా వాగుడు, మాట్లాడేటప్పుడు కళ్ళు మూయటం---కాకి.
ఇది నేను సరదాగా ఓ కాలక్షేపంగా చేసేది. మీరూ ఆలోచిస్తూ ఉంటే మీకూ ఇలాంటివి తడుతుంటాయి కానీ జాగ్రత్త పైకి చెప్పకండి......
నాకు డిగ్రీలో ఉన్నప్పటినుండి సైకాలజీ ఒక అంశంగా చదవటం మూలానగానీ ఎందుకైనా గానీ ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తులు తారసపడితే వాళ్ళని పరిశీలించటం ఒక అలవాటు అయిపోయింది. అలవాటు కాదేమో అబ్సెషన్ అనవచ్చేమో!! చాలామందికి ఈ అలవాటు ఉండే ఉంటుంది. రైల్వే స్టేషన్, బస్టాండ్, మార్కెట్, ఆసుపత్రి, ఎక్కడికి వెళ్ళినా, రైలులో ప్రయాణిస్తున్నా, బస్సులో ప్రయాణిస్తున్నా,ఏం చేస్తున్నా అదే పని. ఆ పరిశీలనలో ఎన్ని అనుభవాలో. కొంతమందిని చూడగానే ఒక విధమైన స్నేహభావం కలుగుతుంది, ఇంకొంతమందిని చూస్తే అబ్బ వీళ్ళని వీళ్ళ కుటుంబసభ్యులు ఎలా భరిస్తున్నారా అనిపిస్తుంది. రకరకాల మనుషులు, రకరకాల మనస్తత్వాలు. అందరిలోకి 60 పైబడ్డ వాళ్ళని చూడటం, వాళ్ళు జీవితం ఎలా గడుపుతున్నారో ఒక అంచనా వేయటం నాకు చాలా ఇష్టంగా వుంటుంది. అంతే కాదు వాళ్ళతో నన్ను నేను పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. మనం ఆ వయస్సు వచ్చే వరకు ఉంటే ఎలా ఉంటామా అని ఊహించుకుంటూ ఉంటాను. ముఖ్యంగా రైలు ప్రయాణంలో ఇలాంటివి ఎక్కువగా జరుగుతుంటాయి. ప్రయాణంలో ఇది ఓ మంచి కాలక్షేపం కూడా. ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తితో పరిచయం అయినప్పుడు కూడా ఎక్కువగా వాళ్ళ ప్రవర్తన మీదే దృష్టి పెడతాను. ముఖ్యంగా మొదటసారిగా ఓ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడు నాకు ఈ పరిశీలన చాలా ఉపయోగపడుతుంది. నేను చెప్పేది శ్రద్దగా వింటున్నాడా లేదా? నా కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి మాట్లాడుతున్నాడా లేదా? నాతో మాట్లేడటప్పుడు ముఖకవళికలు ఎలా ఉంటున్నాయి? ఇవన్నీ గమనిస్తూ వుంటాను---మొదటిసారితోనే అర్థం అయిపోతుంది ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి మనం మరలా వెళ్ళవచ్చా లేదా అన్నది.
ఒక్కోసారి ఎదుటి వాళ్ళ ముఖ తీరు, కళ్ళు, నడక, మాట తీరుల్ని బట్టి వాళ్ళని జంతువులతో పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. నాకు నేనుగా ఏర్పరుచుకున్న కొన్ని అన్వయాలు.
1. గంభీరమైన ముఖం, బిగుసుకున్న దవడకండరం, తీక్షణమైన చూపు, వేగవంతమైన కదలికలు, అప్రమత్తత, రాజసం ఉట్టిపడే నడక-----పులి.
2. గంభీరమైన ఆకారం, కంచు కంఠం, బద్దకంగా వుండే చూపు, భారమైన నడక, ప్రతిదానికి ఇతరుల మీద అధారపడటం---సింహం.
3. సొగసైన గంభీరమైన ఆకారం, చురుక్కుమనిపించే చూపులు, వేగవంతమైన కదలికలు, బహు అప్రమత్తత----చిరుత.
4. గంభీరమైన భారీ ఆకారం, భీకరమైన కంఠం, మంద్రమైన సొగసైన నడక----ఏనుగు.
5. ఎప్పుడూ మాట్లాడే నోరు, వేగం, విశ్వాసమైన చూపులు, తీక్షణమైన పరిశీలన---కుక్క.
6. అప్రమత్తత, తత్తరపడే అరమోడ్పు కళ్ళు, క్లుప్తమైన మాటలు, నాజూకుతనంతో కూడిన వేగం----లేడి.
7. అతి వినయం, కీచు గొంతు, దొంగచూపులు, డొంకతిరుగుడు మాటలు---నక్క.
8. చిన్న అకారం, ముట్టుకుంటే కందిపోయేటంత నాజూకుతనం, చిన్ని స్వరం---కుందేలు.
9. దొంగచూపులు, పక్క చూపులు, నిలకడ లేని మాట, కీచు గొంతు-----పిల్లి.
10. బక్కచిక్కిన అకారం, నొసలు చిట్లిస్తూ, పళ్ళికిలిస్తూ మాట్లాడటం, అనవసరమైన హావభావాల ప్రదర్శన----కోతి.
11. బుల్లి ఆకారం, అతి నాజుకుతనం, శ్రావ్యమైన గొంతు, సుతిమెత్తని నడక----చిలుక.
12. మొరటు ఆకారం, మొద్దు మాట---మొసలి.
13. లొడలొడా వాగుడు, మాట్లాడేటప్పుడు కళ్ళు మూయటం---కాకి.
ఇది నేను సరదాగా ఓ కాలక్షేపంగా చేసేది. మీరూ ఆలోచిస్తూ ఉంటే మీకూ ఇలాంటివి తడుతుంటాయి కానీ జాగ్రత్త పైకి చెప్పకండి......
మనుష్యులు-మనస్తత్వాలు
ఓ మనిషి ముఖకవళికలు, మాటతీరు, నడక, ఓ గంట పరిశీలిస్తే చాలు ఆ మనిషి స్వభావం ఎలాంటిదో చాలావరకు చెప్పవచ్చు. దీనికి కావలిసింది కాస్తంత పరిశీలనా దృష్టి అంతే. మనం చేసే ప్రతి పని మన వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. కూర్చునే విధానం, నిలబడే విధానం, నడిచే విధానం, కాళ్ళు చేతులు ఆడించటం, ముఖం చిట్లించటం, ముక్కు చిట్లించటం, తల గోక్కోవటం, నొసలు ముడివేయటం, చేతులమద్య ముఖం పెట్టుకోవటం, గడ్డం కింద చేయి పెట్టుకు కూర్చోవటం, తల ఓ పక్కకో, ముందుకో, వెనక్కో వేలాడేసి కూర్చోవటం, పిడికిళ్ళు బిగించుకుని కూర్చోవటం, బుగ్గమీద చూపుడు వేలు పెట్టుకోవటం, చూపుడు వేలుతో ముక్కు రుద్దుకోవటం, వాలిపోయిన భుజాలు, నిఠారు భుజాలు, ఒక పక్కకి ఒంగిపోయిన భుజాలు, గాలి పీల్చే విధానం, ఇలా మన ప్రతి పని, ప్రతి కదలిక మన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎదుటి వాళ్ళకి పట్టిస్తాయి. ఇవి మనం అందరం అసంకల్పితంగా చేసేవే.
నాకు డిగ్రీలో ఉన్నప్పటినుండి సైకాలజీ ఒక అంశంగా చదవటం మూలానగానీ ఎందుకైనా గానీ ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తులు తారసపడితే వాళ్ళని పరిశీలించటం ఒక అలవాటు అయిపోయింది. అలవాటు కాదేమో అబ్సెషన్ అనవచ్చేమో!! చాలామందికి ఈ అలవాటు ఉండే ఉంటుంది. రైల్వే స్టేషన్, బస్టాండ్, మార్కెట్, ఆసుపత్రి, ఎక్కడికి వెళ్ళినా, రైలులో ప్రయాణిస్తున్నా, బస్సులో ప్రయాణిస్తున్నా,ఏం చేస్తున్నా అదే పని. ఆ పరిశీలనలో ఎన్ని అనుభవాలో. కొంతమందిని చూడగానే ఒక విధమైన స్నేహభావం కలుగుతుంది, ఇంకొంతమందిని చూస్తే అబ్బ వీళ్ళని వీళ్ళ కుటుంబసభ్యులు ఎలా భరిస్తున్నారా అనిపిస్తుంది. రకరకాల మనుషులు, రకరకాల మనస్తత్వాలు. అందరిలోకి 60 పైబడ్డ వాళ్ళని చూడటం, వాళ్ళు జీవితం ఎలా గడుపుతున్నారో ఒక అంచనా వేయటం నాకు చాలా ఇష్టంగా వుంటుంది. అంతే కాదు వాళ్ళతో నన్ను నేను పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. మనం ఆ వయస్సు వచ్చే వరకు ఉంటే ఎలా ఉంటామా అని ఊహించుకుంటూ ఉంటాను. ముఖ్యంగా రైలు ప్రయాణంలో ఇలాంటివి ఎక్కువగా జరుగుతుంటాయి. ప్రయాణంలో ఇది ఓ మంచి కాలక్షేపం కూడా. ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తితో పరిచయం అయినప్పుడు కూడా ఎక్కువగా వాళ్ళ ప్రవర్తన మీదే దృష్టి పెడతాను. ముఖ్యంగా మొదటసారిగా ఓ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడు నాకు ఈ పరిశీలన చాలా ఉపయోగపడుతుంది. నేను చెప్పేది శ్రద్దగా వింటున్నాడా లేదా? నా కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి మాట్లాడుతున్నాడా లేదా? నాతో మాట్లేడటప్పుడు ముఖకవళికలు ఎలా ఉంటున్నాయి? ఇవన్నీ గమనిస్తూ వుంటాను---మొదటిసారితోనే అర్థం అయిపోతుంది ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి మనం మరలా వెళ్ళవచ్చా లేదా అన్నది.
ఒక్కోసారి ఎదుటి వాళ్ళ ముఖ తీరు, కళ్ళు, నడక, మాట తీరుల్ని బట్టి వాళ్ళని జంతువులతో పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. నాకు నేనుగా ఏర్పరుచుకున్న కొన్ని అన్వయాలు.
1. గంభీరమైన ముఖం, బిగుసుకున్న దవడకండరం, తీక్షణమైన చూపు, వేగవంతమైన కదలికలు, అప్రమత్తత, రాజసం ఉట్టిపడే నడక-----పులి.
2. గంభీరమైన ఆకారం, కంచు కంఠం, బద్దకంగా వుండే చూపు, భారమైన నడక, ప్రతిదానికి ఇతరుల మీద అధారపడటం---సింహం.
3. సొగసైన గంభీరమైన ఆకారం, చురుక్కుమనిపించే చూపులు, వేగవంతమైన కదలికలు, బహు అప్రమత్తత----చిరుత.
4. గంభీరమైన భారీ ఆకారం, భీకరమైన కంఠం, మంద్రమైన సొగసైన నడక----ఏనుగు.
5. ఎప్పుడూ మాట్లాడే నోరు, వేగం, విశ్వాసమైన చూపులు, తీక్షణమైన పరిశీలన---కుక్క.
6. అప్రమత్తత, తత్తరపడే అరమోడ్పు కళ్ళు, క్లుప్తమైన మాటలు, నాజూకుతనంతో కూడిన వేగం----లేడి.
7. అతి వినయం, కీచు గొంతు, దొంగచూపులు, డొంకతిరుగుడు మాటలు---నక్క.
8. చిన్న అకారం, ముట్టుకుంటే కందిపోయేటంత నాజూకుతనం, చిన్ని స్వరం---కుందేలు.
9. దొంగచూపులు, పక్క చూపులు, నిలకడ లేని మాట, కీచు గొంతు-----పిల్లి.
10. బక్కచిక్కిన అకారం, నొసలు చిట్లిస్తూ, పళ్ళికిలిస్తూ మాట్లాడటం, అనవసరమైన హావభావాల ప్రదర్శన----కోతి.
11. బుల్లి ఆకారం, అతి నాజుకుతనం, శ్రావ్యమైన గొంతు, సుతిమెత్తని నడక----చిలుక.
12. మొరటు ఆకారం, మొద్దు మాట---మొసలి.
13. లొడలొడా వాగుడు, మాట్లాడేటప్పుడు కళ్ళు మూయటం---కాకి.
ఇది నేను సరదాగా ఓ కాలక్షేపంగా చేసేది. మీరూ ఆలోచిస్తూ ఉంటే మీకూ ఇలాంటివి తడుతుంటాయి కానీ జాగ్రత్త పైకి చెప్పకండి......
నాకు డిగ్రీలో ఉన్నప్పటినుండి సైకాలజీ ఒక అంశంగా చదవటం మూలానగానీ ఎందుకైనా గానీ ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తులు తారసపడితే వాళ్ళని పరిశీలించటం ఒక అలవాటు అయిపోయింది. అలవాటు కాదేమో అబ్సెషన్ అనవచ్చేమో!! చాలామందికి ఈ అలవాటు ఉండే ఉంటుంది. రైల్వే స్టేషన్, బస్టాండ్, మార్కెట్, ఆసుపత్రి, ఎక్కడికి వెళ్ళినా, రైలులో ప్రయాణిస్తున్నా, బస్సులో ప్రయాణిస్తున్నా,ఏం చేస్తున్నా అదే పని. ఆ పరిశీలనలో ఎన్ని అనుభవాలో. కొంతమందిని చూడగానే ఒక విధమైన స్నేహభావం కలుగుతుంది, ఇంకొంతమందిని చూస్తే అబ్బ వీళ్ళని వీళ్ళ కుటుంబసభ్యులు ఎలా భరిస్తున్నారా అనిపిస్తుంది. రకరకాల మనుషులు, రకరకాల మనస్తత్వాలు. అందరిలోకి 60 పైబడ్డ వాళ్ళని చూడటం, వాళ్ళు జీవితం ఎలా గడుపుతున్నారో ఒక అంచనా వేయటం నాకు చాలా ఇష్టంగా వుంటుంది. అంతే కాదు వాళ్ళతో నన్ను నేను పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. మనం ఆ వయస్సు వచ్చే వరకు ఉంటే ఎలా ఉంటామా అని ఊహించుకుంటూ ఉంటాను. ముఖ్యంగా రైలు ప్రయాణంలో ఇలాంటివి ఎక్కువగా జరుగుతుంటాయి. ప్రయాణంలో ఇది ఓ మంచి కాలక్షేపం కూడా. ఎవరైనా కొత్త వ్యక్తితో పరిచయం అయినప్పుడు కూడా ఎక్కువగా వాళ్ళ ప్రవర్తన మీదే దృష్టి పెడతాను. ముఖ్యంగా మొదటసారిగా ఓ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడు నాకు ఈ పరిశీలన చాలా ఉపయోగపడుతుంది. నేను చెప్పేది శ్రద్దగా వింటున్నాడా లేదా? నా కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి మాట్లాడుతున్నాడా లేదా? నాతో మాట్లేడటప్పుడు ముఖకవళికలు ఎలా ఉంటున్నాయి? ఇవన్నీ గమనిస్తూ వుంటాను---మొదటిసారితోనే అర్థం అయిపోతుంది ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి మనం మరలా వెళ్ళవచ్చా లేదా అన్నది.
ఒక్కోసారి ఎదుటి వాళ్ళ ముఖ తీరు, కళ్ళు, నడక, మాట తీరుల్ని బట్టి వాళ్ళని జంతువులతో పోల్చుకుంటూ ఉంటాను. నాకు నేనుగా ఏర్పరుచుకున్న కొన్ని అన్వయాలు.
1. గంభీరమైన ముఖం, బిగుసుకున్న దవడకండరం, తీక్షణమైన చూపు, వేగవంతమైన కదలికలు, అప్రమత్తత, రాజసం ఉట్టిపడే నడక-----పులి.
2. గంభీరమైన ఆకారం, కంచు కంఠం, బద్దకంగా వుండే చూపు, భారమైన నడక, ప్రతిదానికి ఇతరుల మీద అధారపడటం---సింహం.
3. సొగసైన గంభీరమైన ఆకారం, చురుక్కుమనిపించే చూపులు, వేగవంతమైన కదలికలు, బహు అప్రమత్తత----చిరుత.
4. గంభీరమైన భారీ ఆకారం, భీకరమైన కంఠం, మంద్రమైన సొగసైన నడక----ఏనుగు.
5. ఎప్పుడూ మాట్లాడే నోరు, వేగం, విశ్వాసమైన చూపులు, తీక్షణమైన పరిశీలన---కుక్క.
6. అప్రమత్తత, తత్తరపడే అరమోడ్పు కళ్ళు, క్లుప్తమైన మాటలు, నాజూకుతనంతో కూడిన వేగం----లేడి.
7. అతి వినయం, కీచు గొంతు, దొంగచూపులు, డొంకతిరుగుడు మాటలు---నక్క.
8. చిన్న అకారం, ముట్టుకుంటే కందిపోయేటంత నాజూకుతనం, చిన్ని స్వరం---కుందేలు.
9. దొంగచూపులు, పక్క చూపులు, నిలకడ లేని మాట, కీచు గొంతు-----పిల్లి.
10. బక్కచిక్కిన అకారం, నొసలు చిట్లిస్తూ, పళ్ళికిలిస్తూ మాట్లాడటం, అనవసరమైన హావభావాల ప్రదర్శన----కోతి.
11. బుల్లి ఆకారం, అతి నాజుకుతనం, శ్రావ్యమైన గొంతు, సుతిమెత్తని నడక----చిలుక.
12. మొరటు ఆకారం, మొద్దు మాట---మొసలి.
13. లొడలొడా వాగుడు, మాట్లాడేటప్పుడు కళ్ళు మూయటం---కాకి.
ఇది నేను సరదాగా ఓ కాలక్షేపంగా చేసేది. మీరూ ఆలోచిస్తూ ఉంటే మీకూ ఇలాంటివి తడుతుంటాయి కానీ జాగ్రత్త పైకి చెప్పకండి......
తప్పెవరిది?
గత రెండురోజులుగా ప్రసారమాధ్యమాలలో మైదుకూరు స్కూలులో తెలుగు మాట్లాడినందుకు ఇద్దరు పిల్లలకు ఉపాధ్యాయులు వేసిన శిక్ష ఓ పెద్ద చర్చాంశనీయమయింది. మన టి.వి చానళ్లకి మరో పండగ. ఈ రోజు ఉదయం నుండి ఏ చానలు తిప్పినా దీనిమీదే చర్చ. వీళ్లు ఇప్పుడే కళ్లు తెరిచారో లేక వేరే సంచలనాత్మక వార్తలు ఏమీ లేక దీనిమీద పడ్డారో అర్థం కావటం లేదు. అసలు పిల్లలు ఎలాంటి తప్పు చేసినా ఇలా మెడలో బోర్డులు వేలాడదీయటం తప్పు.....మనం స్పందించాల్సింది దానికి...మనం ముందుగా ఖండించాల్సింది ఇలాంటి శిక్షలని. ఆ పంతుళ్ల మెడలకి "ఇక ఇలాంటి పని చేయను" అన్న బోర్డు తగిలించి ఊరంతా తిప్పాలి.....అదే వారికి సరయిన శిక్ష..
నిజానికి స్కూలులో ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడాలని పిల్లలని నిర్భందించటం, మాట్లాడకపోతే శిక్షలు వేయటం కొత్త విషయం ఏం కాదు. గత 10-15 ఏళ్ల నుండీ హైదరాబాదులో ఇలాంటి ఆంక్షలు చాలా స్కూళ్లల్లో ఉన్నాయి. లేని స్కూళ్లని వేళ్లమీద లెక్కపెట్టవచ్చు. అది ఇప్పుడు చిన్న చిన్న ఊర్లకి కూడా పాకింది. మేము చదువుకునే రోజులలో అంటే 30 ఏళ్ల క్రితం కూడా మిషనరీ స్కూల్సులో తెలుగులో మాట్లాడితే ఫైన్ ఉండేది. ఎండలో నిలబెట్టటం. బెంచీలు ఎక్కించటం, మోకాళ్లమీద కూర్చోపెట్టటం, కొండకచో కొట్టటం కూడా చేస్తుంటారు. తమ పిల్లలు తెలుగులో మాట్లడటం తక్కువతనమనుకునే తల్లిదండ్రులున్నంత కాలం మన తెలుగుకి....మన పిల్లలకి ఇలాంటి దుర్గతి తప్పదు. స్కూలులో తెలుగు ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్నారని స్కూలులు మార్చే తల్లిదండ్రులున్నప్పుడు వాళ్ల దగ్గర డబ్బులు దండుకుంటున్న స్కూళ్ల యాజమాన్యాలు ఇలా చేయక మరి ఎలా చేస్తాయి? మార్పు రావల్సింది తల్లిదండ్రుల్లో.....ఇంగ్లీషు రాకపోతే తమ పిల్లలు జీవితంలో పైకి రాలేరు..వాళ్లకి భవిష్యత్తు లేదు అన్న భావన నుండి మనం బయటకు వచ్చినప్పుడే ఈ ఝాడ్యం వదిలేది.
మొన్న బజారులో ఓ తెలిసినామె కనపడితే కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాక మీ బాబు ఇదివరకటి స్కూలేగా అన్నా! లేదండి పోయిన సంవత్సరం మార్చాం అంది. అదేంటండి ఆ స్కూలు బాగుంటుందన్నారు కదా, బాగా ఆటలు అవీ ఆడిస్తారు, పిల్లల మీద ఒత్తిడి ఉండదు కదండీ అంటే........ఆవిడ ప్రతిస్పందన........అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి కానీండి.... అక్కడ క్లాసు బయట పిల్లలు తెలుగులో ఎక్కువగా మాట్లాడతారండి అందుకని మార్చాం అంది. అదీ ప్రస్తుత పరిస్థితి. మామూలుగా మన తెలుగువారం ఏదైనా బాధ కలిగినప్పుడో, దెబ్బ తగిలినపుడో అమ్మా అనో అబ్బా అనో అంటాం..అది అసంకల్పిత చర్య......కానీ ఇంగ్లీషు పిచ్చి ఉన్న మన ఆధునిక తల్లిదండ్రులు ఉన్నారే ......వాళ్లు పిల్లలు బాధ కూడా తెలుగులో పడకూడదనుకుంటారు..పడ్డప్పుడు అమ్మ బదులు మమ్మీ అనాలనుకుంటారు....అలా అంటేనే తమ పిల్లలకి ఇంగ్లీషు బాగా వచ్చినట్లన్నమాట! అమ్మలు బ్రతికున్న శవాలు అయిపోయారన్నమాట!
ఇంగ్లీషులో మాట్లాడితేనే పిల్లలు జీవితంలో పైకి వస్తారు అనుకునే మనస్తత్వం మనకున్నంత కాలం ఇలాంటివి మామూలే. ఓ రెండు రోజులు గోల చేస్తాం..చర్చలు..వాదనలు..ప్రతివాదనలు..ఆవేశాలు..రక్తం ఉడికిపోవటాలు ....మరిగిపోవటాలు....ఊకదంపుడు ఉపన్యాసాలు..అన్నీ మామూలే.......మూడో నాడు షరా మళ్లీ ఇంగ్లీషు మామూలే.. మళ్లీ ఈ ఊసే ఎవరూ ఎత్తరు. భాషా శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పడో మొత్తుకున్నారు.....ముందు మాతృభాష సరిగ్గా వస్తే మిగతా భాషలు నేర్చుకోవటం చాలా సులువు అని......కానీ మనం ఇపుడు తెలుగు రాకపోతే మాత్రం ఏం ఇంగ్లీషు వస్తే చాలనుకుంటున్నాము. నర్సరీలో ఉన్న మన పిల్లకాయ..ముద్దుముద్దుగా ఏ ఫర్ ఆపిల్ అంటుంటే ...అబ్బో ఇంగ్లీషు ఎంత చక్కగా మాట్లాడుతుందో అని మురిసిపోతాం. చందమామ రావే ..జాబిల్లి రావే.. స్థానంలో ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టారు వచ్చేసింది....చిట్టి చిలకమ్మని.... జానీ జానీ మింగేసాడు..మన అమ్మ భాష మనకి పరాయి అయిపోయింది!
టపటపా నాలుగు ఇంగ్లీషు ముక్కలు మాట్లాడనివాడు మన దృష్టిలో మనిషే కాదు..అలాంటి పిల్లలకు భవిష్యత్తే లేదు అని జాలిపడిపోతుంటాం. మన పిల్లలు ఇంగ్లీషు మీడియంలో చదవాలనుకోవటం తప్పు కాదు, మంచి ఇంగ్లీషు మాట్లాడాలనుకోవటం తప్పు కాదు...కానీ ఇంగ్లీషే తాగాలి, ఇంగ్లీషే తినాలి, ఇంగ్లీషుతోనే బ్రతుకంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు! తెలుగెందుకు ఇంగ్లీషులోనే అభివృద్ధి అంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు. మన పక్కనున్న చైనా వాళ్లు ఏ ఇంగ్లీషు నేర్చుకుని ఇంతగా అభివృద్ధి చెందారు?
ఇక్కడ అసలు నవ్వొచ్చే (ఏడవలేకే లేండి) విషయమేమిటంటే ఈ ఇంగ్లీషు స్కూళ్లలో చదివే అధిక శాతం పిల్లలు మాట్లాడే ఇంగ్లీషు వింటే ఇంగ్లీషు సరిగ్గా రాని నేనే చాలా నయం అనిపిస్తుంది. ఓ గ్రామరు ఉండదు, ఓ వ్యాక్య నిర్మాణం సరిగ్గా ఉండదు..ఓ..యా..లే తప్ప అందులో భాషే ఉండదు. ఇలాంటి ఇంగ్లీషు వస్తే ఎంత రాకపోతే ఎంత? ఓ విషయం ఇచ్చి ఓ పది వ్యాక్యాలలో చిన్న వ్యాసం వ్రాయమనండి. స్పెల్లింగు తప్పులు లేకుండా ఒక్క వ్యాక్యం కూడా ఉండదు. అందరూ ఇంతే అనను కాని చాలావరకు ఇంతే. ఈ ఇంగ్లీషు మీద మరోసారి మాట్లాడుకుందాం.
మైదుకూరులో స్కూలు మూసేయించుతారంట..ఎన్ని స్కూళ్ళని అలా మూసేయించుతారు..తల్లిడండ్రులు ఇష్టపడే కదా తమ పిల్లలని ఇంగ్లీషు మీడియం స్కూళ్లకి పంపుతుంది. మన ఇళ్లల్లో ఎంతమందిమి పిల్లలకి చక్కటి తెలుగు నేర్పుతున్నామో, ఎంతమందిమి పిల్లలతో పూర్తిగా తెలుగులోనే మాట్లాడుతున్నామో ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకుందాం. మన పిల్లలు ఎంతమంది తెలుగు అక్షరాలు అన్నీ గుర్తుపట్టగలరు?..తప్పులు లేకుండా ఎన్ని గుణింతాలు వ్రాయగలరు? ఎన్ని అంకెలు చెప్పగలరు?..వారాలేంటో అవి ఎన్నో ఎంతమందికి తెలుసు? అసలు జనవరి.......ఫిబ్రవరే కాదు తెలుగు సంవత్సరాలు కూడా ఉన్నాయని ఎంతమంది పిల్లలకి తెలుసు??మారాల్సింది మనం.
తల్లిదండ్రులూ ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకోండి--తప్పెవరిది??
నిజానికి స్కూలులో ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడాలని పిల్లలని నిర్భందించటం, మాట్లాడకపోతే శిక్షలు వేయటం కొత్త విషయం ఏం కాదు. గత 10-15 ఏళ్ల నుండీ హైదరాబాదులో ఇలాంటి ఆంక్షలు చాలా స్కూళ్లల్లో ఉన్నాయి. లేని స్కూళ్లని వేళ్లమీద లెక్కపెట్టవచ్చు. అది ఇప్పుడు చిన్న చిన్న ఊర్లకి కూడా పాకింది. మేము చదువుకునే రోజులలో అంటే 30 ఏళ్ల క్రితం కూడా మిషనరీ స్కూల్సులో తెలుగులో మాట్లాడితే ఫైన్ ఉండేది. ఎండలో నిలబెట్టటం. బెంచీలు ఎక్కించటం, మోకాళ్లమీద కూర్చోపెట్టటం, కొండకచో కొట్టటం కూడా చేస్తుంటారు. తమ పిల్లలు తెలుగులో మాట్లడటం తక్కువతనమనుకునే తల్లిదండ్రులున్నంత కాలం మన తెలుగుకి....మన పిల్లలకి ఇలాంటి దుర్గతి తప్పదు. స్కూలులో తెలుగు ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్నారని స్కూలులు మార్చే తల్లిదండ్రులున్నప్పుడు వాళ్ల దగ్గర డబ్బులు దండుకుంటున్న స్కూళ్ల యాజమాన్యాలు ఇలా చేయక మరి ఎలా చేస్తాయి? మార్పు రావల్సింది తల్లిదండ్రుల్లో.....ఇంగ్లీషు రాకపోతే తమ పిల్లలు జీవితంలో పైకి రాలేరు..వాళ్లకి భవిష్యత్తు లేదు అన్న భావన నుండి మనం బయటకు వచ్చినప్పుడే ఈ ఝాడ్యం వదిలేది.
మొన్న బజారులో ఓ తెలిసినామె కనపడితే కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాక మీ బాబు ఇదివరకటి స్కూలేగా అన్నా! లేదండి పోయిన సంవత్సరం మార్చాం అంది. అదేంటండి ఆ స్కూలు బాగుంటుందన్నారు కదా, బాగా ఆటలు అవీ ఆడిస్తారు, పిల్లల మీద ఒత్తిడి ఉండదు కదండీ అంటే........ఆవిడ ప్రతిస్పందన........అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి కానీండి.... అక్కడ క్లాసు బయట పిల్లలు తెలుగులో ఎక్కువగా మాట్లాడతారండి అందుకని మార్చాం అంది. అదీ ప్రస్తుత పరిస్థితి. మామూలుగా మన తెలుగువారం ఏదైనా బాధ కలిగినప్పుడో, దెబ్బ తగిలినపుడో అమ్మా అనో అబ్బా అనో అంటాం..అది అసంకల్పిత చర్య......కానీ ఇంగ్లీషు పిచ్చి ఉన్న మన ఆధునిక తల్లిదండ్రులు ఉన్నారే ......వాళ్లు పిల్లలు బాధ కూడా తెలుగులో పడకూడదనుకుంటారు..పడ్డప్పుడు అమ్మ బదులు మమ్మీ అనాలనుకుంటారు....అలా అంటేనే తమ పిల్లలకి ఇంగ్లీషు బాగా వచ్చినట్లన్నమాట! అమ్మలు బ్రతికున్న శవాలు అయిపోయారన్నమాట!
ఇంగ్లీషులో మాట్లాడితేనే పిల్లలు జీవితంలో పైకి వస్తారు అనుకునే మనస్తత్వం మనకున్నంత కాలం ఇలాంటివి మామూలే. ఓ రెండు రోజులు గోల చేస్తాం..చర్చలు..వాదనలు..ప్రతివాదనలు..ఆవేశాలు..రక్తం ఉడికిపోవటాలు ....మరిగిపోవటాలు....ఊకదంపుడు ఉపన్యాసాలు..అన్నీ మామూలే.......మూడో నాడు షరా మళ్లీ ఇంగ్లీషు మామూలే.. మళ్లీ ఈ ఊసే ఎవరూ ఎత్తరు. భాషా శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పడో మొత్తుకున్నారు.....ముందు మాతృభాష సరిగ్గా వస్తే మిగతా భాషలు నేర్చుకోవటం చాలా సులువు అని......కానీ మనం ఇపుడు తెలుగు రాకపోతే మాత్రం ఏం ఇంగ్లీషు వస్తే చాలనుకుంటున్నాము. నర్సరీలో ఉన్న మన పిల్లకాయ..ముద్దుముద్దుగా ఏ ఫర్ ఆపిల్ అంటుంటే ...అబ్బో ఇంగ్లీషు ఎంత చక్కగా మాట్లాడుతుందో అని మురిసిపోతాం. చందమామ రావే ..జాబిల్లి రావే.. స్థానంలో ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టారు వచ్చేసింది....చిట్టి చిలకమ్మని.... జానీ జానీ మింగేసాడు..మన అమ్మ భాష మనకి పరాయి అయిపోయింది!
టపటపా నాలుగు ఇంగ్లీషు ముక్కలు మాట్లాడనివాడు మన దృష్టిలో మనిషే కాదు..అలాంటి పిల్లలకు భవిష్యత్తే లేదు అని జాలిపడిపోతుంటాం. మన పిల్లలు ఇంగ్లీషు మీడియంలో చదవాలనుకోవటం తప్పు కాదు, మంచి ఇంగ్లీషు మాట్లాడాలనుకోవటం తప్పు కాదు...కానీ ఇంగ్లీషే తాగాలి, ఇంగ్లీషే తినాలి, ఇంగ్లీషుతోనే బ్రతుకంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు! తెలుగెందుకు ఇంగ్లీషులోనే అభివృద్ధి అంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు. మన పక్కనున్న చైనా వాళ్లు ఏ ఇంగ్లీషు నేర్చుకుని ఇంతగా అభివృద్ధి చెందారు?
ఇక్కడ అసలు నవ్వొచ్చే (ఏడవలేకే లేండి) విషయమేమిటంటే ఈ ఇంగ్లీషు స్కూళ్లలో చదివే అధిక శాతం పిల్లలు మాట్లాడే ఇంగ్లీషు వింటే ఇంగ్లీషు సరిగ్గా రాని నేనే చాలా నయం అనిపిస్తుంది. ఓ గ్రామరు ఉండదు, ఓ వ్యాక్య నిర్మాణం సరిగ్గా ఉండదు..ఓ..యా..లే తప్ప అందులో భాషే ఉండదు. ఇలాంటి ఇంగ్లీషు వస్తే ఎంత రాకపోతే ఎంత? ఓ విషయం ఇచ్చి ఓ పది వ్యాక్యాలలో చిన్న వ్యాసం వ్రాయమనండి. స్పెల్లింగు తప్పులు లేకుండా ఒక్క వ్యాక్యం కూడా ఉండదు. అందరూ ఇంతే అనను కాని చాలావరకు ఇంతే. ఈ ఇంగ్లీషు మీద మరోసారి మాట్లాడుకుందాం.
మైదుకూరులో స్కూలు మూసేయించుతారంట..ఎన్ని స్కూళ్ళని అలా మూసేయించుతారు..తల్లిడండ్రులు ఇష్టపడే కదా తమ పిల్లలని ఇంగ్లీషు మీడియం స్కూళ్లకి పంపుతుంది. మన ఇళ్లల్లో ఎంతమందిమి పిల్లలకి చక్కటి తెలుగు నేర్పుతున్నామో, ఎంతమందిమి పిల్లలతో పూర్తిగా తెలుగులోనే మాట్లాడుతున్నామో ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకుందాం. మన పిల్లలు ఎంతమంది తెలుగు అక్షరాలు అన్నీ గుర్తుపట్టగలరు?..తప్పులు లేకుండా ఎన్ని గుణింతాలు వ్రాయగలరు? ఎన్ని అంకెలు చెప్పగలరు?..వారాలేంటో అవి ఎన్నో ఎంతమందికి తెలుసు? అసలు జనవరి.......ఫిబ్రవరే కాదు తెలుగు సంవత్సరాలు కూడా ఉన్నాయని ఎంతమంది పిల్లలకి తెలుసు??మారాల్సింది మనం.
తల్లిదండ్రులూ ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకోండి--తప్పెవరిది??
తప్పెవరిది?
గత రెండురోజులుగా ప్రసారమాధ్యమాలలో మైదుకూరు స్కూలులో తెలుగు మాట్లాడినందుకు ఇద్దరు పిల్లలకు ఉపాధ్యాయులు వేసిన శిక్ష ఓ పెద్ద చర్చాంశనీయమయింది. మన టి.వి చానళ్లకి మరో పండగ. ఈ రోజు ఉదయం నుండి ఏ చానలు తిప్పినా దీనిమీదే చర్చ. వీళ్లు ఇప్పుడే కళ్లు తెరిచారో లేక వేరే సంచలనాత్మక వార్తలు ఏమీ లేక దీనిమీద పడ్డారో అర్థం కావటం లేదు. అసలు పిల్లలు ఎలాంటి తప్పు చేసినా ఇలా మెడలో బోర్డులు వేలాడదీయటం తప్పు.....మనం స్పందించాల్సింది దానికి...మనం ముందుగా ఖండించాల్సింది ఇలాంటి శిక్షలని. ఆ పంతుళ్ల మెడలకి "ఇక ఇలాంటి పని చేయను" అన్న బోర్డు తగిలించి ఊరంతా తిప్పాలి.....అదే వారికి సరయిన శిక్ష..
నిజానికి స్కూలులో ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడాలని పిల్లలని నిర్భందించటం, మాట్లాడకపోతే శిక్షలు వేయటం కొత్త విషయం ఏం కాదు. గత 10-15 ఏళ్ల నుండీ హైదరాబాదులో ఇలాంటి ఆంక్షలు చాలా స్కూళ్లల్లో ఉన్నాయి. లేని స్కూళ్లని వేళ్లమీద లెక్కపెట్టవచ్చు. అది ఇప్పుడు చిన్న చిన్న ఊర్లకి కూడా పాకింది. మేము చదువుకునే రోజులలో అంటే 30 ఏళ్ల క్రితం కూడా మిషనరీ స్కూల్సులో తెలుగులో మాట్లాడితే ఫైన్ ఉండేది. ఎండలో నిలబెట్టటం. బెంచీలు ఎక్కించటం, మోకాళ్లమీద కూర్చోపెట్టటం, కొండకచో కొట్టటం కూడా చేస్తుంటారు. తమ పిల్లలు తెలుగులో మాట్లడటం తక్కువతనమనుకునే తల్లిదండ్రులున్నంత కాలం మన తెలుగుకి....మన పిల్లలకి ఇలాంటి దుర్గతి తప్పదు. స్కూలులో తెలుగు ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్నారని స్కూలులు మార్చే తల్లిదండ్రులున్నప్పుడు వాళ్ల దగ్గర డబ్బులు దండుకుంటున్న స్కూళ్ల యాజమాన్యాలు ఇలా చేయక మరి ఎలా చేస్తాయి? మార్పు రావల్సింది తల్లిదండ్రుల్లో.....ఇంగ్లీషు రాకపోతే తమ పిల్లలు జీవితంలో పైకి రాలేరు..వాళ్లకి భవిష్యత్తు లేదు అన్న భావన నుండి మనం బయటకు వచ్చినప్పుడే ఈ ఝాడ్యం వదిలేది.
మొన్న బజారులో ఓ తెలిసినామె కనపడితే కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాక మీ బాబు ఇదివరకటి స్కూలేగా అన్నా! లేదండి పోయిన సంవత్సరం మార్చాం అంది. అదేంటండి ఆ స్కూలు బాగుంటుందన్నారు కదా, బాగా ఆటలు అవీ ఆడిస్తారు, పిల్లల మీద ఒత్తిడి ఉండదు కదండీ అంటే........ఆవిడ ప్రతిస్పందన........అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి కానీండి.... అక్కడ క్లాసు బయట పిల్లలు తెలుగులో ఎక్కువగా మాట్లాడతారండి అందుకని మార్చాం అంది. అదీ ప్రస్తుత పరిస్థితి. మామూలుగా మన తెలుగువారం ఏదైనా బాధ కలిగినప్పుడో, దెబ్బ తగిలినపుడో అమ్మా అనో అబ్బా అనో అంటాం..అది అసంకల్పిత చర్య......కానీ ఇంగ్లీషు పిచ్చి ఉన్న మన ఆధునిక తల్లిదండ్రులు ఉన్నారే ......వాళ్లు పిల్లలు బాధ కూడా తెలుగులో పడకూడదనుకుంటారు..పడ్డప్పుడు అమ్మ బదులు మమ్మీ అనాలనుకుంటారు....అలా అంటేనే తమ పిల్లలకి ఇంగ్లీషు బాగా వచ్చినట్లన్నమాట! అమ్మలు బ్రతికున్న శవాలు అయిపోయారన్నమాట!
ఇంగ్లీషులో మాట్లాడితేనే పిల్లలు జీవితంలో పైకి వస్తారు అనుకునే మనస్తత్వం మనకున్నంత కాలం ఇలాంటివి మామూలే. ఓ రెండు రోజులు గోల చేస్తాం..చర్చలు..వాదనలు..ప్రతివాదనలు..ఆవేశాలు..రక్తం ఉడికిపోవటాలు ....మరిగిపోవటాలు....ఊకదంపుడు ఉపన్యాసాలు..అన్నీ మామూలే.......మూడో నాడు షరా మళ్లీ ఇంగ్లీషు మామూలే.. మళ్లీ ఈ ఊసే ఎవరూ ఎత్తరు. భాషా శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పడో మొత్తుకున్నారు.....ముందు మాతృభాష సరిగ్గా వస్తే మిగతా భాషలు నేర్చుకోవటం చాలా సులువు అని......కానీ మనం ఇపుడు తెలుగు రాకపోతే మాత్రం ఏం ఇంగ్లీషు వస్తే చాలనుకుంటున్నాము. నర్సరీలో ఉన్న మన పిల్లకాయ..ముద్దుముద్దుగా ఏ ఫర్ ఆపిల్ అంటుంటే ...అబ్బో ఇంగ్లీషు ఎంత చక్కగా మాట్లాడుతుందో అని మురిసిపోతాం. చందమామ రావే ..జాబిల్లి రావే.. స్థానంలో ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టారు వచ్చేసింది....చిట్టి చిలకమ్మని.... జానీ జానీ మింగేసాడు..మన అమ్మ భాష మనకి పరాయి అయిపోయింది!
టపటపా నాలుగు ఇంగ్లీషు ముక్కలు మాట్లాడనివాడు మన దృష్టిలో మనిషే కాదు..అలాంటి పిల్లలకు భవిష్యత్తే లేదు అని జాలిపడిపోతుంటాం. మన పిల్లలు ఇంగ్లీషు మీడియంలో చదవాలనుకోవటం తప్పు కాదు, మంచి ఇంగ్లీషు మాట్లాడాలనుకోవటం తప్పు కాదు...కానీ ఇంగ్లీషే తాగాలి, ఇంగ్లీషే తినాలి, ఇంగ్లీషుతోనే బ్రతుకంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు! తెలుగెందుకు ఇంగ్లీషులోనే అభివృద్ధి అంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు. మన పక్కనున్న చైనా వాళ్లు ఏ ఇంగ్లీషు నేర్చుకుని ఇంతగా అభివృద్ధి చెందారు?
ఇక్కడ అసలు నవ్వొచ్చే (ఏడవలేకే లేండి) విషయమేమిటంటే ఈ ఇంగ్లీషు స్కూళ్లలో చదివే అధిక శాతం పిల్లలు మాట్లాడే ఇంగ్లీషు వింటే ఇంగ్లీషు సరిగ్గా రాని నేనే చాలా నయం అనిపిస్తుంది. ఓ గ్రామరు ఉండదు, ఓ వ్యాక్య నిర్మాణం సరిగ్గా ఉండదు..ఓ..యా..లే తప్ప అందులో భాషే ఉండదు. ఇలాంటి ఇంగ్లీషు వస్తే ఎంత రాకపోతే ఎంత? ఓ విషయం ఇచ్చి ఓ పది వ్యాక్యాలలో చిన్న వ్యాసం వ్రాయమనండి. స్పెల్లింగు తప్పులు లేకుండా ఒక్క వ్యాక్యం కూడా ఉండదు. అందరూ ఇంతే అనను కాని చాలావరకు ఇంతే. ఈ ఇంగ్లీషు మీద మరోసారి మాట్లాడుకుందాం.
మైదుకూరులో స్కూలు మూసేయించుతారంట..ఎన్ని స్కూళ్ళని అలా మూసేయించుతారు..తల్లిడండ్రులు ఇష్టపడే కదా తమ పిల్లలని ఇంగ్లీషు మీడియం స్కూళ్లకి పంపుతుంది. మన ఇళ్లల్లో ఎంతమందిమి పిల్లలకి చక్కటి తెలుగు నేర్పుతున్నామో, ఎంతమందిమి పిల్లలతో పూర్తిగా తెలుగులోనే మాట్లాడుతున్నామో ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకుందాం. మన పిల్లలు ఎంతమంది తెలుగు అక్షరాలు అన్నీ గుర్తుపట్టగలరు?..తప్పులు లేకుండా ఎన్ని గుణింతాలు వ్రాయగలరు? ఎన్ని అంకెలు చెప్పగలరు?..వారాలేంటో అవి ఎన్నో ఎంతమందికి తెలుసు? అసలు జనవరి.......ఫిబ్రవరే కాదు తెలుగు సంవత్సరాలు కూడా ఉన్నాయని ఎంతమంది పిల్లలకి తెలుసు??మారాల్సింది మనం.
తల్లిదండ్రులూ ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకోండి--తప్పెవరిది??
నిజానికి స్కూలులో ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడాలని పిల్లలని నిర్భందించటం, మాట్లాడకపోతే శిక్షలు వేయటం కొత్త విషయం ఏం కాదు. గత 10-15 ఏళ్ల నుండీ హైదరాబాదులో ఇలాంటి ఆంక్షలు చాలా స్కూళ్లల్లో ఉన్నాయి. లేని స్కూళ్లని వేళ్లమీద లెక్కపెట్టవచ్చు. అది ఇప్పుడు చిన్న చిన్న ఊర్లకి కూడా పాకింది. మేము చదువుకునే రోజులలో అంటే 30 ఏళ్ల క్రితం కూడా మిషనరీ స్కూల్సులో తెలుగులో మాట్లాడితే ఫైన్ ఉండేది. ఎండలో నిలబెట్టటం. బెంచీలు ఎక్కించటం, మోకాళ్లమీద కూర్చోపెట్టటం, కొండకచో కొట్టటం కూడా చేస్తుంటారు. తమ పిల్లలు తెలుగులో మాట్లడటం తక్కువతనమనుకునే తల్లిదండ్రులున్నంత కాలం మన తెలుగుకి....మన పిల్లలకి ఇలాంటి దుర్గతి తప్పదు. స్కూలులో తెలుగు ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్నారని స్కూలులు మార్చే తల్లిదండ్రులున్నప్పుడు వాళ్ల దగ్గర డబ్బులు దండుకుంటున్న స్కూళ్ల యాజమాన్యాలు ఇలా చేయక మరి ఎలా చేస్తాయి? మార్పు రావల్సింది తల్లిదండ్రుల్లో.....ఇంగ్లీషు రాకపోతే తమ పిల్లలు జీవితంలో పైకి రాలేరు..వాళ్లకి భవిష్యత్తు లేదు అన్న భావన నుండి మనం బయటకు వచ్చినప్పుడే ఈ ఝాడ్యం వదిలేది.
మొన్న బజారులో ఓ తెలిసినామె కనపడితే కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాక మీ బాబు ఇదివరకటి స్కూలేగా అన్నా! లేదండి పోయిన సంవత్సరం మార్చాం అంది. అదేంటండి ఆ స్కూలు బాగుంటుందన్నారు కదా, బాగా ఆటలు అవీ ఆడిస్తారు, పిల్లల మీద ఒత్తిడి ఉండదు కదండీ అంటే........ఆవిడ ప్రతిస్పందన........అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి కానీండి.... అక్కడ క్లాసు బయట పిల్లలు తెలుగులో ఎక్కువగా మాట్లాడతారండి అందుకని మార్చాం అంది. అదీ ప్రస్తుత పరిస్థితి. మామూలుగా మన తెలుగువారం ఏదైనా బాధ కలిగినప్పుడో, దెబ్బ తగిలినపుడో అమ్మా అనో అబ్బా అనో అంటాం..అది అసంకల్పిత చర్య......కానీ ఇంగ్లీషు పిచ్చి ఉన్న మన ఆధునిక తల్లిదండ్రులు ఉన్నారే ......వాళ్లు పిల్లలు బాధ కూడా తెలుగులో పడకూడదనుకుంటారు..పడ్డప్పుడు అమ్మ బదులు మమ్మీ అనాలనుకుంటారు....అలా అంటేనే తమ పిల్లలకి ఇంగ్లీషు బాగా వచ్చినట్లన్నమాట! అమ్మలు బ్రతికున్న శవాలు అయిపోయారన్నమాట!
ఇంగ్లీషులో మాట్లాడితేనే పిల్లలు జీవితంలో పైకి వస్తారు అనుకునే మనస్తత్వం మనకున్నంత కాలం ఇలాంటివి మామూలే. ఓ రెండు రోజులు గోల చేస్తాం..చర్చలు..వాదనలు..ప్రతివాదనలు..ఆవేశాలు..రక్తం ఉడికిపోవటాలు ....మరిగిపోవటాలు....ఊకదంపుడు ఉపన్యాసాలు..అన్నీ మామూలే.......మూడో నాడు షరా మళ్లీ ఇంగ్లీషు మామూలే.. మళ్లీ ఈ ఊసే ఎవరూ ఎత్తరు. భాషా శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పడో మొత్తుకున్నారు.....ముందు మాతృభాష సరిగ్గా వస్తే మిగతా భాషలు నేర్చుకోవటం చాలా సులువు అని......కానీ మనం ఇపుడు తెలుగు రాకపోతే మాత్రం ఏం ఇంగ్లీషు వస్తే చాలనుకుంటున్నాము. నర్సరీలో ఉన్న మన పిల్లకాయ..ముద్దుముద్దుగా ఏ ఫర్ ఆపిల్ అంటుంటే ...అబ్బో ఇంగ్లీషు ఎంత చక్కగా మాట్లాడుతుందో అని మురిసిపోతాం. చందమామ రావే ..జాబిల్లి రావే.. స్థానంలో ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టారు వచ్చేసింది....చిట్టి చిలకమ్మని.... జానీ జానీ మింగేసాడు..మన అమ్మ భాష మనకి పరాయి అయిపోయింది!
టపటపా నాలుగు ఇంగ్లీషు ముక్కలు మాట్లాడనివాడు మన దృష్టిలో మనిషే కాదు..అలాంటి పిల్లలకు భవిష్యత్తే లేదు అని జాలిపడిపోతుంటాం. మన పిల్లలు ఇంగ్లీషు మీడియంలో చదవాలనుకోవటం తప్పు కాదు, మంచి ఇంగ్లీషు మాట్లాడాలనుకోవటం తప్పు కాదు...కానీ ఇంగ్లీషే తాగాలి, ఇంగ్లీషే తినాలి, ఇంగ్లీషుతోనే బ్రతుకంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు! తెలుగెందుకు ఇంగ్లీషులోనే అభివృద్ధి అంతా ఉంది అనుకోవటమే తప్పు. మన పక్కనున్న చైనా వాళ్లు ఏ ఇంగ్లీషు నేర్చుకుని ఇంతగా అభివృద్ధి చెందారు?
ఇక్కడ అసలు నవ్వొచ్చే (ఏడవలేకే లేండి) విషయమేమిటంటే ఈ ఇంగ్లీషు స్కూళ్లలో చదివే అధిక శాతం పిల్లలు మాట్లాడే ఇంగ్లీషు వింటే ఇంగ్లీషు సరిగ్గా రాని నేనే చాలా నయం అనిపిస్తుంది. ఓ గ్రామరు ఉండదు, ఓ వ్యాక్య నిర్మాణం సరిగ్గా ఉండదు..ఓ..యా..లే తప్ప అందులో భాషే ఉండదు. ఇలాంటి ఇంగ్లీషు వస్తే ఎంత రాకపోతే ఎంత? ఓ విషయం ఇచ్చి ఓ పది వ్యాక్యాలలో చిన్న వ్యాసం వ్రాయమనండి. స్పెల్లింగు తప్పులు లేకుండా ఒక్క వ్యాక్యం కూడా ఉండదు. అందరూ ఇంతే అనను కాని చాలావరకు ఇంతే. ఈ ఇంగ్లీషు మీద మరోసారి మాట్లాడుకుందాం.
మైదుకూరులో స్కూలు మూసేయించుతారంట..ఎన్ని స్కూళ్ళని అలా మూసేయించుతారు..తల్లిడండ్రులు ఇష్టపడే కదా తమ పిల్లలని ఇంగ్లీషు మీడియం స్కూళ్లకి పంపుతుంది. మన ఇళ్లల్లో ఎంతమందిమి పిల్లలకి చక్కటి తెలుగు నేర్పుతున్నామో, ఎంతమందిమి పిల్లలతో పూర్తిగా తెలుగులోనే మాట్లాడుతున్నామో ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకుందాం. మన పిల్లలు ఎంతమంది తెలుగు అక్షరాలు అన్నీ గుర్తుపట్టగలరు?..తప్పులు లేకుండా ఎన్ని గుణింతాలు వ్రాయగలరు? ఎన్ని అంకెలు చెప్పగలరు?..వారాలేంటో అవి ఎన్నో ఎంతమందికి తెలుసు? అసలు జనవరి.......ఫిబ్రవరే కాదు తెలుగు సంవత్సరాలు కూడా ఉన్నాయని ఎంతమంది పిల్లలకి తెలుసు??మారాల్సింది మనం.
తల్లిదండ్రులూ ఒక్కసారి ఆత్మపరిశీలన చేసుకోండి--తప్పెవరిది??
Subscribe to:
Posts (Atom)
FREE BOSF UPDATES TO UR MOBILE
REECIVE FREE REGULAR UPDATES - CLICK ABOVE or Send "ON BOSFBIRDS" to 9870807070